Jak malować tabor?

W ten sposób poprzez narzucane nachalnie nieprzemyślane wzory, kształtuje się negatywnie i wypacza gusta odbiorców. Ponadto niezależnie od drugorzędności roli malowania bałagan kolorystyczny dezorientuje pasażera i wprowadza go w stan odczucia prowizoryczności, gdy widzi za każdym razem pociąg tego samego przewoźnika w innych kolorach. Obserwując to zjawisko, ma się wrażenie naiwnej motywacji szefostwa spółek przejawiającej się przekonaniem, że zmiany te są przejawem aktywności firmy i pozornej troski o jej wizerunek. De facto działania takie stają się dowodem na brak przemyślanej i długoterminowej polityki, ponieważ zmiany w tym zakresie wykonywane corocznie czy nawet co kilka lat są zdecydowanie zbyt częste. Powszechnie oczywistym i zrozumiałym jest przecież fakt, że niechętnie pozbywamy się rzeczy wysokiej jakości, a częste zmiany świadczą albo o nieudolności wyborów, albo o nieprofesjonalnych projektach. Choć więc, o czym wspomniano na wstępie, malowanie taboru jest sprawą dalszej wagi, nie zmienia to faktu, że jego poważne potraktowanie, to dowód na respektowanie przez kolej roli w misji publicznej, mającej na celu gustowne kształtowanie elementów ruchowej architektury. Podejście takie przyczynia się do niebezpośrednich i nieprzeliczalnych, ale niezmiernie ważnych zysków, dzięki wpływowi na budowanie wizerunku tej gałęzi transportu jako prestiżowej i eleganckiej. Fakt ten wydaje się przez kolej całkowicie niedoceniany lub ignorowany. Poza tym rzetelne podejście to po prostu ograniczenie zbędnych wydatków, na które składają się takie czynniki jak: zakup projektów, procesy wdrożeniowe czy czas poświęcony przez pracowników i zarząd. Pora więc przyhamować ilość zmian i zamienić je na przemyślane i kompleksowe rozwiązania.

• fot. 1a. (fot. Hubert Wietrzyński). Poszukiwania nowego wizerunku produktu Interregio, w ciągu dwóch lat doprowadziło do dwóch malowań – to stanowczo zbyt częste zmiany i estetyka łamiąca podstawowe zasady projektowania.
• fot 2a. (fot. Przewozy Regionalne). Pierwszy projekt od czasów rezygnacji z powszechnie panujących ciemno-oliwkowych barw. Przykład nieco zachowawczej ale rzetelnej i odpornej na czas estetyki.
• fot 3a. (fot. Grzegorz Łęgowski) Funkcjonujące od 2002 roku malowanie PKP Intercity prezentuje poprawną konstrukcje stylistyczną. Dziwi nieco nadmierne odróżnianie klas poprzez, nie tylko odwrotność szablonu, ale również dodatkowe, kolorowe pasy.
• fot. 4a. (fot. Michał Głowacz) Malowanie Intercity na lokomotywie „Husarz” wypada relatywnie najlepiej spośród pozostałych typów posiadanych przez tą spółkę, na których ten szablon malowania wydaje się dość chaotyczny i przeładowany.
• fot. 5a. Wagony pociągów „EN Jan Kiepura”. Niezwykle oszczędny lecz zaskakująco elegancki projekt.
• ostatnie zdjęcie - w tekście się w prawdzie nie pojawia ale postanowiliśmy je tutaj dorzucić. Złapana jeszcze we Włoszech nowa lokomotywa Kolei Mazowieckich.

Jakie Waszym zdaniem malowania taboru można uznać za najlepesze zarówno w Polsce jak i na świecie? Podzielcie się z nami i czytelnikami własnymi zdjęciami (na kontakt@rynek-kolejowy.pl) lub wklejajcie linki w komentarzach. 

W ostatnich latach dość często można natknąć się na tabor kolejowy "przemalowany" zw względu na różne specjalne okazje. Ostatnio zrobili tak nasi skandynawscy sąsiedzi na czas mistrzostw świata w piłce ręcznej. Film tutaj a zdjęcia tutaj.

Pełny tekst dostępny w najnowszym numerze "Rynku Kolejowego". Zachęcamy do prenumeraty i zakupu w Empikach.